In de haren

Gepubliceerd op 14 november 2022 om 11:12

Jongens in de haren, mamabeer in de koude kleren en Gengar...

Vandaag zit ik met een shivering gevoel. Anders kan ik het niet beschrijven. Om iets heel stom. Iets waarvan elke buitenstaander zou zeggen tgoh ja fijn is het niet, maar onthutsend is het ook weer niet. 

Op het ogenblik dat ik mijn zoon van bijna 4 installeer aan de ipad in de kleuterklas (ze mogen kijken bij binnenkomst in de klas), vliegt een kindje hem letterlijk in de haren. Mijn zoon is totaal overvallen want had zijn volle focus op het filmpje en nietsvermoedend met zijn rug naar de jongen toegekeerd. Een seconde dacht ik aan autoriteit, aan of het wel hoort om in te grijpen in een klas , een kind aanraken dat niet het jouwe is. Diep gewortelde aangeleerde onderdanigheid en schroom. Gelukkig was mamabeer sterker en schreeuwde "Godverdomme Lau, hoe kunt ge hier NU nog aan denken", en ik greep de jongen ogenblikkelijk bij zijn handen en ontknoopte ze in een mix van woede en lichte opluchting met de oefening die ik heb met het uit elkaar halen van mijn 2 zonen. In stilte speelt een fragment uit een natuurdocumentaire zich af in mijn hoofd waarbij een moederbeer langs de kust in slow motion op een jong van een andere beer af rent en met een klap van haar krachtige poot het leven ontneemt. Ik vraag me af of ik even gewelddadig zou zijn als de eerste man in mijn leven. Op de achtergrond hoor ik de juf aansnellen met een kind op de arm en drie rond haar been, hoor ik vage uitspraken over 'we zijn ermee bezig' en 'een thuissituatie'. De jongens zijn los, de mijne in tranen, de dader richt zich nu op een ander slachtoffer, maar dat merk ik nog amper. Ik weet zelfs niet waar mijn jongste is op dat moment, nog op mijn heup of op de grond langs ons, hij blijft muisstil. Terwijl mijn oudste in mijn armen valt en zijn diepste tranen naar buiten gutsen, blijft mijn hoofd hangen op waarom ik niet eerder heb ingegrepen, waarom was ik niet sneller, waarom liet ik me die ene miniseconde tegenhouden door ingebakken terughoudendheid om in te grijpen?

 

Ik bleef nog even bij hem. Zijn verdriet verschoof van de pijn naar het filmpje dat op stond. Hij wou een andere, een van Gengar, 'gewoon Pokemon' was niet goed. Ik ontzag het om op die tablet te beginnen prullen en wou de juf niet ondermijnen. De bel was al lang gegaan en de klas was nog steeds onthutst door het voorval. "Gengaaaar!" schreeuwde hij, en ik beloofde een aflevering met Gengar op te zetten als hij thuis kwam deze avond. Hij zou zichzelf niet zijn moest hij dat een voldoende antwoord vinden, maar ik verliet de klas in de hoop dat de rust zou wederkeren en bestempelde mezelf als obstakel.

"Gengar has the ability to hide perfectly in the shadow of any object, granting it exceptional stealth. However, Gengar's body acts as a heat sink. Its presence cools the temperature of the surrounding area by nearly 10°F (5°C), because it absorbs the warmth. The anime has shown that Gengar can fly, possess people and other Pokémon, and extend its tongue by several meters. Gengar is very mischievous, and at times, malicious. It enjoys playing practical jokes and casting curses, such as pretending to be one's shadow, then behaving erratically."

Accuraat.

Sorry mijn jongen, je zegt zo veel meer dan je zegt.

Terwijl ik dit typ verdrink ik me in het lekkerste slatje van de wereld, een mond volgepropt met sla, saus die langs mijn mondhoeken drupt en wenkbrauwen in spreidstand tussen intens genot en doormergend verdriet. Kind in de haren, het gaat me in de koude kleren zitten. Waarom doet dit me nu zo veel? Ik weet dat het maar zijn haren waren, zijn broer hangt er wel vaker in. Ik weet dat de jongen het niet op hem gemund had maar gewoon boos was en even impuls controle ontbrak. Ze zijn 3 of 4 jaar, natuurlijk neem ik hem niets kwalijk, daar gaat het helemaal niet om. Was het het geweld, de mamabeer die haar jong zag aangevallen worden, is het het horen dat de jongen een moeilijke thuissituatie heeft, zijn het mijn eigen trauma's aan geweld en pesterijen, de teleurstelling in wat een goede dag leek te zijn of gewoon een slechte samenloop, ... Geen idee. De tristesse is overweldigend. De emotionele muziek in de bar waar ik zit helpt daar niet bij. Het mag, het kan, even van me af schrijven, voor ik aan het werk begin. 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.