Ik word er misselijk van

Gepubliceerd op 10 april 2023 om 23:19

2 zwangerschappen werd ik ervan gespaard,

maar nu ben ik echt kotsmisselijk...

(en niet zwanger, noch slachtoffer van de griep). 

Is het het lek in mijn dak? De hormonen die terug beginnen overnemen na jaren van zwangerschap en borstvoeding? Is het de belastingaangifte? Die stoeme Hellofresh die mij weer aangesmeerd is en elke keer verkeerd geleverd wordt? Is het de stress op mijn werk? Of zijn het de opdrachten die ik in bijberoep aan nam en te spannend zijn? Of komt de boomerang van jaren doorploeteren met hartzeer, weinig rust en enorm veel stress recht terug in mijn gezicht? Of kom ik gewoon een beetje liefde tekort?

Ik weet het niet, maar ik voel het wel.

Miserabel.

Ik weet niet hoe de storm in mijn hart te kalmeren, de knoop in mijn maag te lossen, mijn hersenen nemen de benen, eigenlijk wil ik wenen. Maar ik kan het niet. Uit schrik, wat er allemaal uit mijn lijf gaat komen. Jaren hebben ik het onderdrukt. Zeer uitzonderlijk, en al zeker niet getriggerd door iets in mijn eigen leven, rolde een traan over mijn wang. Ik vroeg me af of ik nog ooit zou voelen. En de laatste maanden sproot een sprankelende blijdschap wel een keer naar boven als een meiklokje door de sneeuw. Wat was ik blij dat ik terug voelen kon. 
Maar daar is de tegenzijde, ook de zwaarte keert terug. Mijn hart ontploft in mijn borstkas, mijn maag lekt en mijn adem stokt. Als met een grote rots op mijn rug sleep ik mij vooruit achter mijn hersenen die aan 200 per uur alle kanten uit rennen, maar resoluut afstevenen op een afgrond.

De vermoeidheid is anders, het voelen is intensers, onoverkomelijk. Mijn brein kan er niet meer voorbij denken. En dus loop ik vast.

Wat ben je toch dapper, wat ben je toch sterk, hoe doe je dat, hoe blijf je doorgaan? Zijn vragen die mij regelmatig bereiken. Misshien is het antwoord wel niet. Stopt het hier. 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.