Nog 2 maanden werken...

Gepubliceerd op 4 februari 2021 om 17:59

Nog 'maar' 2 maanden werken of NOG 2 maanden werken tot aan mijn moederschapsverlof...

Nog 2 maanden werken en dan start mijn bevallingsrust. Dat is in Nederland tussen 4 tot 6 weken voor de uitgerekende datum. In Belgie 1 tot 5 weken voordien en het is best gebruikelijk dat je 1 week neemt. Als Belgische, tewerkgesteld in Nederland, is het dus best luxueus - en onnodig zo dacht ik - om 4 weken voor datum te moeten stoppen met werken. 

 

Voor ik kinderen kreeg vond ik 15 of 16 weken thuis blijven voor een kind gi-gan-tisch lang. Maar als je aan de deur van de crèche staat met je hulpeloos bundeltje baby van +- 3 maanden oud, begrijp je dat de natuur het niet bedoeld heeft om zo'n kleintje buiten moeders/vaders armen te laten. Net omdat je maar 3 à 4 maanden betaald thuis mag blijven, ligt er veel druk om de tijd voor je uitgerekende datum te minimaliseren ten voordele van de tijd die je na de geboorte met je baby'tje kan spenderen. (De tijd die je namelijk niet voor de geboorte hebt opgenomen, kan je nadien opnemen.) En dus blijven we met zijn allen naarstig doorwerken, terwijl we nieuw leven creëren.

Wat verkies jij?

Blijven presteren, en misschien wel méér presteren. Ik wil immers niet beschouwd worden als "die zwangere" die minder presteert. Alsof ik minder waard ben omdat ik zwanger ben. Ik kan me niet ontdoen van de idee dat er met een vergrootglas naar zwangere werknemers gekeken wordt. Elke fout die anders doorgaat als "kan gebeuren", wordt nu smalend uitvergroot als een "pregnancy brain zeker!" Dus: meer presteren voor dezelfde perceptie.

 

Ik weet wel dat je tijdens je zwangerschap best goed beschermd bent tegen ontslag. Maar nu ligt mijn ambitie toch net iets hoger dan 'niet ontslagen worden'. Ik wil niet minder goed gepercipieerd worden. Ik wil niet dat mijn carrière voortgang vertraging oploopt. Ik wil niet minder zijn dan een mannelijke collega die een kind verwacht. 


Tijdens mijn eerste zwangerschap lag die druk eens zo hoog, omdat ik toen nog onder een tijdelijk contract werkte. En dus met de onzekerheid of het verlengd zou worden. Dat is een onzekerheid die je eigenlijk niet wil tijdens je zwangerschap of met een jong kindje.

 

En dat terwijl je je mentaal en fysiek voorbereid op het summum van je leven, biologisch gezien dan toch; je bevalling, het creëren van leven. Niet niets toch? 

 

Die voorbereiding is ook immens belangrijk voor jezelf en je kindje. Doorheen de zwangerschap creëert de moeder al een band met haar kind, doorloopt ze een proces, 'wordt' ze moeder. Ze voelt de aanwezigheid en beweging van het kind, vormt zich een beeld van haar kind ("Het is een hevige", "Ze is opgewekt", "Dit vindt ze niet leuk") en het ouderschap dat specifieker wordt naarmate de zwangerschap vordert. (Gelezen op instapost van_buik_naar_schoot over 'Primary maternal preoccupation', refererend naar Winnicot.) Stilstaan bij je zwangerschap, connectie maken met je kindje, is dus goéd. Het is natuuurlijk en zelfs belangrijk voor de ontwikkeling van het kind en de relatie tussen moeder en kind na de geboorte.

 

In de ratrace en drang om me te bewijzen, tendeer ik net mijn zwangerschap te negeren. Niet reageren op schopjes, geen aandacht besteden aan bepaalde gevoelens of klachten. Ik voel zo sterk de druk om niet gepercipieerd te worden als zwanger, dat ik mezelf ook niet zwanger voel. Zo stond ik even perplex toen iemand me tegen het lijf liep en vroeg "Voor wanneer is het?", "Waar hééft die mens het over," was mijn eerste gedachte. Duurde enkele seconden eer het bij mezelf terug doordrong dat ik zwanger was.

 

Negeren dus, tot ik tegen een grens aanloop van mijn kunnen en vervolgens half verbaasd half gefrustreerd ben. Terwijl zwangerschap net heel mooi kan zijn en een kans is om je lichaam beter te leren kennen, connectie ten maken, zacht te zijn. Het is belangrijk daar van bewust te worden en toch af en toe tijd te nemen. Misschien wel nog meer ten tijde van deze coronamaatregelen, waar zwangerschapsyoga, bevallingscursussen, bezoekjes aan vrienden, ... wegvallen. Allemaal situaties die in het 'normale leven' leiden tot het bespreken van en stilstaan bij die zwangerschap, het aankomende kindje, die een connectie maakt tussen zwangeren ook, wegvallen.

 

Dus ja ditmaal geef ik toe dat ik aftel naar de 'vroege' start van mijn moederschapsverlof, naar rust (voor de storm), naar connectie, naar aarding, naar bezig zijn met het leven dat ik draag, de voorbereiding, het wegdromen, luisteren naar mijn lichaam (aka toegeven aan middagdutjes en cravings 😂). Ik ben er aan toe.

 

(En dan moet ik nog kaartjes maken, doopsuiker bestellen, adressen verzamelen, ... Maar met Corona ligt daar nu natuurlijk ook wat minder druk op. Wie zal er van wakker liggen dat de kaartjes een week of 2 maand later komen 🤷‍♀️😅)

Tel(de) jij af naar je zwangerschapsverlof?

~

The Fresh Mom of belle Anvers

Rating: 0 sterren
0 stemmen

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.