Wat gedacht

Gepubliceerd op 3 maart 2021 om 16:04

Ze stampt de deur binnen. Haar blik strak naar beneden gericht. Nonchalant, bruusk, doch voorzichtig dat ze me niet zou raken, loopt ze achter mij door. Haar lichaam lijkt om hulp te roepen in haar prominente aanwezigheid, maar haar geest is op de vlucht. Als een paniekerige hinde, verstrikt in het net dat haar lichaam is. Ik kijk. Wat zeg ik? Hoe breng ik haar terug? Ik zeg niets en laat haar ontsnappen.

De koude grijpt me tot op het been.

Mijn spieren spannen zich aan, mijn vel trilt, schouders kruipen omhoog en mijn ogen drukken naar beneden terwijl mijn hersenen ze naar buiten proberen drukken. Mijn vingers bewegen stroef, seconden nadat mijn hersenen een signaal stuurden, met de soepelheid van een 80 jarige oma.

Mijn lichaam geeft op, het trillen stopt, mijn schouders zakken, mijn ogen bedekken zich onder hun leden. 

Moedeloos staart een blik uit mijn ogen.

In de verte springen lichten aan,

registreren mijn hersenen lichtjaren later. 

Is er iets in mij dat niet wil zorgen? Waarom kijk ik niet meteen om? Waarom wacht ik even? Waarom laat ik gebeuren, als verstijfd kijk ik het aan. Waarom pak ik je niet direct? Waarom denk ik wat als? Waarom neem ik niet die pillen? Waarom geef ik niet die druppels? Waarom drijf ik verder? Verder weg. Weg wil ik zijn.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.