Tussen welkom en afscheid

Gepubliceerd op 19 mei 2021 om 11:23

Afscheid is misschien wel het lelijkste woord op aarde. Afscheid nemen van een kind dat nog geboren moet worden, de lelijkste zin. En al is het geen afscheid voor altijd, het afscheid blijft. Ik voelde het bij mijn eerste toen ik in de auto zat terug van het werk en er aan dacht hoe ik je weldra zou achterlaten, klein en hulpeloos. (Bij nader inzien was ik toen misschien toch wat hormonaal, maar het gevoel was wel intens.) En ik voel het nu sinds de scheiding, en nog zo veel sterker. Zo sterk dat het onze ontmoeting overschaduwd en onze connectie vertroebeld. Hoe kan ik je verwelkomen als dat een stap dichter is bij ons afscheid? Hoe moet jij je goed hechten, als ik me niet eens durf te hechten aan jou? 

Hoe zet een heel kind in een gebroken gezin,

Een heel mens in een gebroken maatschappij,

Een hele maatschappij in een gebroken wereld,

Een hele wereld in een gebroken heelal.

Zo dichtbij,

en zo ver weg.

Het einde van een regenboog.

Te mooi,

te wonderbaar.

Onbereikbaar,

onrijpbaar

goud.

You make me proud already, despite not being proud of the situation we're in.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.